تو می آیی ، یقیین دارم که می آیی ؛

زمانی که مرا در بستر سردی میان خاک بگذارند

تو می آیی ، یقیین دارم که می آیی ؛

پشیمانی ، دو دستت التماس آمیز می آید به سوی من ، ولی پر می شود از هیچ ، دستی دست

گرمت را نمی گیرد ، صدایت در گلو بشکسته و آلوده با گریه به فریادی مرا با نام می خوانی ،

و می گویی : که اینک من ، سرم بشکن ، دلم را زیر پا له کن ، ولی برگرد !

همه فریاد خشمت را به جرم بی وفایی ها ، دورنگی ها ، جدایی ها ، به روی صورتم بشکن .

مرو ای مهربان بی من ! که من دور از تو تنهایم ، ولی چشمان پر مهری ، دگر بر چهره مهتاب

مانندت نمی ماند ، لبانی گرم با شوری جنون آمیز دگر نامت نمی خواند ...

دگر آن سینه ی پر مهر آن سد سکندر  نیست ؛ که سر بر روی آن بگذاری و درد درون گویی !

دو دست کوچکش با پنجه هایی گرم و لغزنده ، میان زلف های نرم تو بازی نمی گیرد ،

پریشانش نمی سازی ، هزاران بار مستی را به پای تو نمی بازد ، زن کوچک چه خاموش است !

تو میایی ، زمانی که نگاه گرم من دیگر به روی تو نمی افتد ، هراسان هر کجا ، هر گوشه ای

برق نگاهت را نمی پاید ، مبادا بر نگاه دیگری افتد ...

دو چشم من تو را دیگر نمی خواند به شوقی دلکش و شیرین ... و تو هر چند بار دیگری در چشم

هایت جستجو باشد ، سراب آرزو باشد و لب هایت لبان گرم و تبدارت ، کتاب روشنی از بهر عمری

گفتگو باشد و عطر صد هزاران بوسه شیرین دوباره روی آن لغزد ...

محالست این که بتوانی بر آن چشمان خوابیده دوباره رنگ عشق و آرزو ریزی !

نگاهت را به گرمی بر نگاهش بیاویزی ! به لب هایم کلام شوق بنشانی !

محالست اینکه بتوانی دوباره قلب آرام مرا ، قلبی که افتادست از کوبش ، بلرزانی ، برنجانی !

محالست این که بتوانی مرا دیگر بگریانی ...

تو می آیی ، یقیین دارم که می آیی ؛

ولی افسوس آن پیکر که چون نیلوفری افتاده بر خاک است ، دگر با شوق روی شانه هایت سر

نمی آرد ، به دیوار بلند پیکر گرمت نمی پیچد ، جدا از تکیه گاهش در پناه خاک می ماند و در

آغوش سرد گور می پوسد و گیسوی سیاهش حلقه حلقه بر سپیدی های آن زیبا لباس آخرینش نرم

می لغزد ، جدا از دست های گرم و زیبا و نجیب تو ، دگر آن دست ها هرگز به آن گیسو نمی لغزد

پریشانش نمی سازی ، دلی آن جا نمی بازد ...

تو می آیی ، یقیین دارم که می آیی ؛

تو با عشق و محبت باز می آیی ولی افسوس ، آن گرما به جانم در نمی گیرد ، به جسم سرد و

خاموشم دگر هستی نمی بخشد ، اگر صد ها هزاران بوسه از پا تا سرم ریزی دگر مستی نمی بخشد

تو می آیی، یقیین دارم که می آیی ؛

بیا ای آن که نبض هستی ام در دست هایت بود ، دل دیوانه ام افتاده لرزان زیر پایت بود ،

بیا ای آن که رگ های تنم با خون گرم خود ، تماما معبری بودند تا نقش تو را هم چون گل سرخی ،

به گلدان دل پاکیزه گرمم برویانند ، یقین دارم که می آیی ، بیا تا آخرین دم هم قدم های تو بالای

سرم باشد ، نگاهت غرق در اشک پشیمانی به روی پیکرم باشد ،

دلت را جا گذاری شاید آن جا ، تا که سنگ بسترم باشد ...

تو می آیی ، یقیین دارم که می آیی ؛